Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Wim, Dylan en Patrick: gezichten van campagne Haal hiv uit de kast

We zijn vorig jaar gestart met de campagne Haal hiv uit de kast en willen er dit jaar nog meer mensen mee bereiken.

Je bent boegbeeld van Haal hiv uit de kast op de Pride?

Patrick: ik ben al door de jaren heen een boegbeeld voor hiv. In campagnes worden vaak bepaalde profielen gebruikt. Diversiteit vind ik belangrijk. Hiv komt voor in verschillende generaties, ook bij oudere mannen en vrouwen. Als hiv-positieve ben ik al een bekend gezicht. Dat is met kleine stappen en overwinningen begonnen. Hoe gewoner je er zelf over doet, hoe gewoner anderen reageren. Om het gezicht van een campagne te zijn, moet je er klaar voor zijn. Als je je goed kan en laat ondersteunen, dan lukt dat wel. De campagne 'Haal hiv uit de kast' is gericht naar de LGBT+ gemeenschap en die blijft toch sterk geraakt door hiv. 

Dylan: Patrick vroeg of ik mee het gezicht van Haal hiv uit de kast wilde zijn. Ik heb direct ja gezegd. Ik wil het homomilieu steunen en dan vooral jongeren. Ik heb zelf op jonge leeftijd mijn hiv-diagnose gekregen. Het was helemaal niet evident om er met andere 17-18 jarigen over te praten. Op mijn deelname aan de Pride van vorig jaar volgden enkele interviews. Een aantal jongeren met hiv deelden daarna hun diagnose met mij.

Wim: het ligt in het verlengde van de Pride vorig jaar na het geven van een aantal interviews. Daarnaast ben ik ook vrijwilliger van Sensoa. Voetje voor voetje breek ik de muur rond hiv wat af. Ik haal er dus ook iets voor mezelf uit. Natuurlijk wil ik vooral voor anderen een gezicht van 'Haal hiv uit de kast' zijn. Als je er zelf normaal over doet, hiv een gewoon gezicht geeft, is de reactie van anderen ook gewoon. Ik hoop vooral dat mensen met hiv er niet alleen mee blijven zitten. Al vertel je het maar aan één iemand. Het hoeft geen geheim te zijn. Een hiv-diagnose is geen doemverhaal meer, zonder dat ik het wil minimaliseren. Je bent bijvoorbeeld na een tijd niet meer besmettelijk. Hiv is van alle leeftijden en in België lopen homomannen het grootste risico.

 DylanWimPatrick

Hoe spannend vind je het om het gezicht van Haal hiv uit de kast te zijn?

Dylan: zoiets is toch wel spannend. Ik ben nieuwsgierig naar de reacties. Ik heb het al verteld aan familie en collega’s. De eerste reacties zijn ‘kei cool’ en ‘tof dat je je daar voor inzet’. Mijn mama loopt alvast mee met Sensoa op de Pride.

Wim: ik vond het vorig jaar al spannend als deelnemer. Nu sta ik met mijn gezicht op de wagen. Ik ben benieuwd naar de reacties van mensen die ik niet ken. Ik heb alvast linken over de campagne gedeeld. Dat leidt al tot mooie reacties, zoals ‘ik ben al 15 jaar hiv-positief en ik vind het nog altijd moeilijk om te zeggen’. 

Patrick: het blijft altijd wel een beetje spannend. Ik wil mijn boodschap en die van Sensoa goed overbrengen. In alle jaren dat ik getuigenissen of interviews doe over hiv, krijg ik zo goed als altijd mooie reacties. En het is niet omdat ik in de belangstelling wil staan, dan liever met iets anders dan een chronische aandoening. Ook na meer dan 30 jaar moet ik iedere dag hiv toch een plaats geven. Een enorm voordeel van ons drieën is dat we gesteund worden door onze omgeving.

Heb je tips voor de omgeving van mensen met hiv om met een diagnose om te gaan?

Wim: blijf rustig, panikeer niet. Dat is niet evident, natuurlijk.

wim_haalt_hiv_uit_de_kast

Patrick: neem tijd en ruimte om de hiv-diagnose van iemand te plaatsen. Praat erover met anderen. Soms maakt schroom om dingen te vragen of angst om te kwetsen het moeilijk om met de persoon zelf te prraten

Dylan: doe het stap per stap. Zoek antwoorden op je vragen (bij anderen).

In welke sectoren is er nog werk aan de winkel wat hiv betreft?

Wim: dat is moeilijk te zeggen als je er niet mee geconfronteerd wordt. Ik veronderstel dat er in alle werksectoren mensen met hiv werken. Ik denk eerder aan bepaalde gemeenschappen: religieuze of conservatieve gemeenschappen wat hiv, seks betreft, geaardheid, en LGBT+gemeenschap wat afwijzing betreft. Of misschien in kleine of landelijke gemeenten.

Patrick: een aantal werkgevers hebben een verouderd beeld. Ze sluiten mensen uit omwille van economische redenen. Ze denken dat mensen met hiv meer ziek zijn en/of minder presteren. Dat klopt niet. Langs de andere kant spreken onbekenden me soms aan. Ze hebben me gezien in een interview en vinden het sterk wat ik doe. Die onbekenden doen er gewoon over. En mijn omgeving is soms trots op mij: dat ik ermee naar buiten kom en dat ze mij kennen.

Patrick_haalt_hiv_uit_de_kast

Dylan: ik heb een minder goede ervaring gehad op de spoedafdeling van een ziekenhuis. Toen er bloed getrokken werd en ik tegen de verpleegkundigen zei dat ik hiv heb, vielen sommigen compleet uit de lucht. Eén verpleegkundige was heel zenuwachtig. Ik moest haar gerust stellen. 

Heeft de hiv-diagnose een impact op je leven?

Wim: tegen iemand zeggen dat ik hiv heb, blijft spannend en zorgt soms voor stress. Daarnaast kost het me letterlijk geld bij de afsluiting van een schuldsaldoverzekering bijvoorbeeld. Ik moet meer betalen. Een voordeel is dat ik wat bewuster leef. Voor de diagnose had ik meer donkere of grijze gedachten. De diagnose was een beetje een wake up call: 'Wim, je bent niet goed bezig'. Nu heb ik meer een 'kop op' gevoel. En ik zoek sneller hulp.

Patrick: leven met hiv is toch complexer dan zonder hiv. Ik moet telkens afwegen of ik over hiv vertel of niet, het onbezonnen zijn is soms weg. Ik heb geleerd om gevoelens van angst en schaamte opzij te zetten en er voluit voor te gaan. Ik kan ondertussen gemakkelijker de knop omdraaien naar het positieve in plaats van te verlammen.

Dylan: de hiv-diagnose was een klap in mijn gezicht, ik zag het even niet meer zitten. En wanneer ik bloed laat trekken in het aidsreferentiecentrum, word ik opnieuw met mijn neus op de diagnose gedrukt. Ik pieker over de resultaten en heb telkens schrik dat ik opnieuw besmettelijk ben. Toch blijf ik niet bij de pakken zitten. Ik probeer meer van het leven te profiteren. En ik schat nu beter in wie ik kan vertrouwen. 

Hoe zien jullie de toekomst?

Wim: ik denk dat we in de toekomst geen dagelijkse pil hoeven te nemen, maar om de zoveel tijd een inspuiting of zo krijgen. Ik leef 6 jaar met hiv en ik vind hiv ondertussen al meer aanvaard. Hopelijk is dat binnen 10 jaar nog meer. Er is op die 6 jaar ook veel veranderd. Denk maar aan niet meetbaar = niet overdraagbaar (N=N), hiv wordt onmiddellijk behandeld, het is controleerbaar geworden. Ik hoop dat mensen er nog meer gewoon over doen.

Dylan: ik denk ook aan een maandelijkse spuit of pil of zo. Naast N=N is er ondertussen ook PrEP. Hopelijk wordt hiv in de toekomst meer aanvaard, ook in het homomilieu. Ik of anderen met hiv krijgen toch nog te maken met geroddel, mensen die je negeren of je laten vallen. 

Dylan_haalt_hiv_uit_de_kast

Patrick: ik leef al langer met hiv dan zonder hiv. Op medisch vlak zijn en zullen er zeker nog dingen veranderen in goede zin. Wat stigma en zelfstigma betreft, zetten we stappen vooruit. Deze campagne kan er toe bijdragen. We zijn vorig jaar gestart met de campagne Haal hiv uit de kast en willen er dit jaar nog meer mensen mee bereiken. Herhaling werkt.

Wil jij de campagne 'haal hiv uit de kast' steunen door met Dylan, Patrick en Wim op de Pride in Brussel (19/05/2018) te wandelen? Schrijf je in!

Andere getuigenissen

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

Starten of wachten met hiv-medicatie?

Wim, 28 jaar

Een gesprek met iemand anders met hiv hielp ook om de stap te nemen.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door