Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Seks na je hiv-diagnose

Tim, 30 jaar

Net na de diagnose had ik een eerste periode bijna geen seks. Dat is omgeslagen naar extreem veel zin in seks.
Tim: Haal hiv uit de kast, Let's bring HIV out of the closet

Ik beleef seks op een bepaalde manier intenser met hiv

Ja, ik heb terug seks. Misschien zelfs meer dan voor mijn hiv-diagnose. Momenteel heb ik een open relatie. Mijn seksualiteit vul ik zelf in, naargelang ik het aanvoel en beleef.

Openlijk over mijn hiv kunnen vertellen maakt mijn seksualiteit anders. Het ondetecteerbaar zijn sowieso ook. Ik beleef seks op een bepaalde manier intenser met hiv, omdat ik er over praat. Door het te zeggen aan een partner kan ik mij lichamelijk en emotioneel aan iemand geven. Door zoiets intiem te delen valt er ergens een drempel weg. Dat is misschien ook meer wat ondetecteerbaar zijn doet met mijn seksleven.

Door mijn ondetecteerbare virale lading viel het schuldgevoel weg

Mijn hiv-medicatie sloeg redelijk snel aan. Ik denk dat ik na een half jaar ondetecteerbaar was. Het gaf me gemoedsrust. Toen ik nog niet ondetecteerbaar was, volgde ik een opleiding kapper. Als ik nog maar een beetje bloedde op mijn werk, was ik weg. Iedereen moest mij dan met rust laten. Dat zijn zaken die gaan liggen op het moment dat ik wist dat ik ondetecteerbaar was. Weten dat er in die druppel bloed geen virus of bijna geen virus meer aanwezig is, doet veel.

Door mijn ondetecteerbare virale lading viel het schuldgevoel weg. Als ik nu vertel dat ik hiv-positief ben, kan ik er ook effectief bij zeggen dat mijn virus onder controle is. Ook op seksueel en relationeel vlak geeft een ondetecteerbare virale lading me gemoedsrust. Het is net iets makkelijker om te zeggen: ‘Kijk, ik ben wel hiv-positief, maar...’

Tim_vertelt_over_hiv

Praten over hiv maakt het voor mij veel gemakkelijker

Ik heb meegedaan aan Mr. Gay Vlaanderen omdat de ik volledig achter de organisatie kon staan. Het doel is een ambassadeur te vinden voor de holebi-gemeenschap. In gans dat stuk van de verkiezing wou ik wel mee instappen, maar ik had nooit verwacht bij de finalisten te eindigen. Oorspronkelijk vond ik niet dat mijn hiv-positief zijn invloed had op mij als persoon binnen het concept van Mr. Gay Vlaanderen. Mijn plan was om na de verkiezing iets rond hiv te doen.

Ondertussen was er een concurrentiestrijd onder de kandidaten begonnen. Zij waren op de hoogte van mijn hiv. 1 van hen ging er cru mee om en dan heb ik zelf direct besloten om ermee naar buiten te komen.

Door mijn deelneming aan de verkiezing spreken best veel mensen me aan over mijn hiv. Vaak vinden ze het chapeau als je iets zegt of schrijft over hiv. Dat is mooi, maar ik hoef daar niet teveel lof voor te krijgen. Ik doe het voor een stuk voor mezelf. Praten over hiv maakt het voor mij veel gemakkelijker. Ik schaam me niet voor mijn hiv. Door er iets positiefs mee te doen kan ik hiv zelf makkelijker aanvaarden. Liegen hoeft niet meer.

De meeste reacties zijn positief. Er zijn negatieve reacties. Ik zie dingen op Facebook verschijnen die over mij gaan, maar die niet rechtstreeks bij mij terechtkomen. Dat is ook zo in de gewone omgang. Mensen komen met die negatieve reacties niet tot bij mij. Dat blijft dan bij vrienden hangen en ik hoor het dan wel via hen.

Wat ik nodig heb om iemand te vertellen dat ik leef met hiv? Niet zoveel. Iemand die luistert en niet direct een oordeel velt. Je hoeft geen medelijden te hebben. Steun is ook niet altijd nodig. Gewoon luisteren doet al veel.

Ik schrik van het aantal leeftijdsgenoten die nog nooit getest zijn

Voor mijn huwelijk en tijdens mijn relatie liet ik me vaak testen. Nadien ook. Dat was een gewoonte. Ik schrik van het aantal leeftijdsgenoten die ik ken die nog nooit getest zijn. Blijkbaar is er een drempel om zich te laten testen. Misschien speelt angst mee? Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze nog geen risico gelopen hebben. Voor hiv kan je dat misschien inschatten, maar voor andere soa’s denk ik niet.

Tim_praten_over_seks

Ik ga naar La Demence om te dansen

Ik ga niet vaak naar La Demence. Misschien 1 keer per jaar. Ik amuseer mij er. De darkroom is de plek waar je mij waarschijnlijk net niet ziet. Dat wil niet zeggen dat je mij daar nooit zal zien doorwandelen. 

In La Demence is de meerderheid van de aanwezigen heel hard met het uiterlijk bezig. Ik ook. Ik zorg ervoor dat ik voldoende uitgeslapen ben, ga enkele dagen voordien naar de kapper en denk na over mijn outfit. Ik draag een lederen broek, een sportshortje of een harnasje.

Ik ga naar La Demence om te dansen. Zoals wellicht 80% van de aanwezigen. Het is inderdaad seksueel geladen. Ook op de dansvloer is het een spelletje van aantrekken en afstoten. Nu, ik ga evengoed met vrienden een pint pakken in een bruine kroeg in Gent en dan beleven we evenveel plezier.

Ik ontdekte mijn seksualiteit en wist er geen blijf mee

Ik was 18 toen ik uit de kast kwam. Dat was best een heftige gebeurtenis. Ik lag zo met mezelf in de knoop, dat ik een zelfmoordpoging ondernam. Iedereen stelde zich vragen. Uiteindelijk heb ik er met mijn leerlingenbegeleider over kunnen praten. Hij heeft mijn ouders verteld dat ik homo ben. Toen nam ik hem dat kwalijk, maar nu besef ik dat hij deed wat moest gebeuren. Zij verdienden ook een uitleg.

Voor mij was het belangrijk dat mijn ouders aanvaardden dat ik er met hen toen niet over wou praten. Ze hebben me een brief geschreven waarin stond dat ik hun zoon was en dat altijd zou blijven. Zij hebben mij altijd gesteund en op dat cruciaal moment nog net iets meer.

Achteraf gezien had ik geen idee waarom ik zo met mijn homoseksualiteit worstelde. Wellicht zijn het allemaal kleine banale dingen geweest. Ik kende geen enkele andere homo. Ook op school was er geen enkele leerkracht openlijk homo. Het was voor mij een moeilijke periode. Ik ontdekte mijn seksualiteit en wist er geen blijf mee. Van nature ben ik een vlotte babbelaar, maar niet als het over emoties gaat. Dan heb ik de neiging om alles voor mezelf te houden.

Door nieuwe contacten met andere homo’s voelde ik mij beter in mijn vel

Via mijn leerlingenbegeleider op school leerde ik holebi-jongerenorganisaties kennen. Zo kwam ik terecht bij Wel Jong Niet Hetero en Verkeerd Geparkeerd. Ze organiseren regelmatig weekends waar je andere holebi’s leert kennen. Je ziet dat je niet alleen bent. Ik durfde de stap naar een homocafé te zetten. Van de ene dag op de andere kwam ik in contact met andere homo’s. Hierdoor voelde ik mij beter in mijn vel.

Door mijn nieuwe contacten met andere homo’s begon ik me beter in mijn vel te voelen. Met enkele kerels klikte het direct. Zo heb ik mijn draai gevonden.

Tim_haal_hiv_uit_de_kast

Op mijn 19 had ik mijn eerste relatie

Ik begon uit te gaan. Niet direct heel veel, maar wel regelmatig. Ik herinner me nog de zaal-Jacob-fuiven in Antwerpen. Je leert daar mensen kennen en dan word je ook al wat intiemer.

Op mijn 19 had ik mijn eerste relatie. Na enkele jaren zijn we gaan samenwonen. We dachten aan kinderen, trouwen, een huis kopen. De relatie heeft 7 jaar geduurd. Dat waren eigenlijk 7 rustige jaren. We woonden op een grote boerderij. We hielden van het huiselijke. Op een gegeven moment beslisten we om te huwen. Af en toe gingen we wel eens uit, maar veel behoefte hadden we daar niet aan.

Ik heb ervan afgezien dat de relatie is stukgelopen

Uiteindelijk hebben we er een punt achter gezet en zijn we gescheiden. Ik heb ervan afgezien dat de relatie is stukgelopen. De periode nadien was heel intens. De breuk was voor mij heel moeilijk want ik was nooit alleen geweest. Sedert mijn schooltijd was ik samen geweest met m’n partner. Plots was ik 27 jaar oud en zat ik alleen in mijn huis. Ik was niet bezig met wat ik dacht en voelde bij de scheiding. Ik wierp me op mijn werk en in mijn vrije tijd ging ik zwaar feesten en uitgaan.

Op een bepaald moment besefte ik dat het niet meer op die manier kon. Alleen ging ik er niet uit geraken. Ik besefte dat ik hulp nodig had en heb de stap gezet naar een psychiater. Die begeleiding heeft uiteindelijk anderhalf jaar geduurd. Het heeft me erg geholpen. Niet alleen in het verwerken van mijn hiv en de scheiding, maar ook emotioneel. Tot dan was ik mij helemaal niet bewust van de gevoelens die ik had. Ik liet mezelf niet toe boos te zijn bijvoorbeeld. Door de therapie heb ik leren omgaan met mijn gevoelens.

Nu ben ik nu veel meer mezelf

Als ik mezelf nu vergelijk met wie ik was tijdens mijn huwelijk, ben ik nu veel meer mezelf. Toen had ik geen tatoeages en piercings, omdat mijn partner daar niet voor was. Nu heb ik ze wel. Dat is iets van mij.

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door