Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Ouders kunnen terecht bij hiv-arts

An, 33 jaar, nichtje

Het is de arts die ze heeft kunnen geruststellen.

Ik hoorde van mijn mama dat mijn nonkel zijn hiv-diagnose had gekregen. Hij is de broer van mijn moeder. Hij was al heel ziek. Hij had een kankerbehandeling achter de rug die niet goed verlopen was met een felle reactie op zijn chemo en veel ontstekingen. Ik ben zelf verpleegkundige, dus toen ik het hoorde was mijn eerste reactie ook wel van ‘ai, wat nu’ maar ik kon dit relativeren. Ik weet immers dat wanneer de medicatie op punt staat hiv goed op te volgen is.

Ik was veel ongeruster toen we hoorden dat hij het vermoedelijk al heel lang heeft. Ik vroeg me af wat dat zou betekenen als het virus al zo lang in zijn lichaam zit. Voor hem kon dat niet, hij dacht dat het net gebeurd was met de vele bloedtransfusies bij de kankerbehandeling. De artsen zijn echter gaan terugkijken en eigenlijk heeft hij al heel lang steeds wederkerende ontstekingen en was hij veel ziek. Als verpleegkundige vraag ik me dan wel af hoe het komt dat hij, als homoman en zo ernstig ziek, nooit eerder is getest. 

Zijn ouders reageerden zeer ongerust. Ze hadden in het begin geen goed zicht op zijn levensverwachting en er geen goede hoop op. Zij waren ook heel ongerust over mijn kinderen. Zij mochten niet te dicht bij hem komen. Ook mijn mama was heel erg bezig met het idee dat mijn kinderen hiv zouden kunnen krijgen. Zijn ouders zijn dan mee geweest naar de hiv-arts en die heeft alles goed uitgelegd. Nu ze begrijpen dat er geen kans op besmetting is, zijn ze veel rustiger geworden. Het was belangrijk dat ze dat van de hiv-arts hoorden. Ik had zelf alles al uitgelegd. Het is de arts die ze heeft kunnen geruststellen.

Mijn nonkel praat er niet graag over. Hij heeft wel eens gezegd ‘nu heb ik weer wat voor’. Hij vraagt mij of mijn ouders of we naar het ziekenhuis kunnen rijden of meegaan. Ik had wel gedacht dat hij er meer over zou vertellen. Hij heeft me immers ook jaren geleden zelf verteld ‘dat hij voor de mannen is’. Mijn ouders volgen het allemaal goed op, gaan soms ook mee naar de dokter en zien hem minstens wekelijks. Hij weet dat mijn mama mij op de hoogte houdt.

Ondertussen gaat het nog niet echt goed met hem. Hij wordt verder behandeld voor kanker en ondertussen zijn ze op zoek naar de best werkenden hiv-medicatie. Zijn CD4-cellen stijgen soms wel even en dan zakken ze weer.

Ik denk dat mijn nonkel het nu beter ziet zitten en zijn diagnose wat beter kan plaatsen. Zo heeft hij gevraagd om, deeltijds, te kunnen werken.

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door