Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Openlijk praten over hiv

Inge, 41 jaar

Ik bereid me voor, dat werkt.

Toen ik 19 jaar geleden mijn diagnose kreeg, heb ik het niet verteld op het werk. Maar toen ik in 1995 ontslag nam om mijn vriend naar Canada te volgen en mijn baas me probeerde te overtuigen te blijven, heb ik hem onomwonden gezegd dat ik seropositief was en niet wist wat de toekomst zou brengen. Hij reageerde rustig. Hij vond het spijtig dat me dat was overkomen en begreep mijn beslissing. Bij mijn terugkeer kon ik bij hetzelfde bedrijf aan de slag. 

Een andere baas heb ik redelijk snel ingelicht. En ook hij reageerde positief, net als de collega’s. Ik had last van nevenwerkingen van de medicijnen en was vaker ziek. Dat konden ze na mijn disclosure beter plaatsen. Het was zo’n opluchting om met collega’s openlijk te kunnen praten: de doktercontroles, de pillen, wereldaidsdag, het hiv-café… Geen angst meer om me te verspreken. Dat deed deugd. 

Die eerste positieve reacties hebben me gesterkt om stilaan meer collega’s, buren en vrienden in te lichten. Intussen heb ik al tal van positieve disclosure ervaringen. Bij het bepalen of ik het iemand ga vertellen ga ik af op mijn intuïtie en op reacties van die mensen over maatschappelijke thema’s. Zo voel ik aan wie er open voor zal staan en wie niet. Een andere aanleiding om mensen in te lichten zijn initiatieven als HIV RUN of mijn vrijwilligerswerk voor Sensoa. 

Zodra ik de behoefte voel om over mijn hiv te praten, bereid ik me voor op het gesprek. Ik probeer de reacties in te schatten en wacht een geschikt moment af. Tijdens het gesprek geef ik altijd de website en het telefoonnummer van Sensoa Positief mee en een dag later neem ik contact op om te informeren of het nieuws al wat verteerd is. Ik besef dat het onverwacht en choquerend kan aankomen en dat het soms ook tijd vraagt om door te dringen. Maar… het werkt! 

Elke keer opnieuw krijg ik fijne, hartverwarmende reacties en die geven mij telkens energie en de kracht om weer anderen in te lichten. Stap voor stap, op mijn eigen tempo. Het maakt de band vaak nog hechter en hopelijk hebben de reacties me weerbaar genoeg gemaakt om met negatieve reacties om te kunnen gaan.  

 

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door