Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Op school over mijn hiv-status praten

Volker, 31 jaar

Hoe verder mensen van mij staan, hoe makkelijker het is om het te vertellen.

"Ik ben Volker, ik ben 31 jaar, ik ben seropositief en ik doe Donald Duck na." Dat denk ik altijd wanneer ik op het punt sta mijn serostatus te onthullen. Ik ben nu een 4 jaar positief en er zijn al veel mensen die mijn serostatus kennen, maar nog steeds niet al mijn vrienden. Er zijn zoveel momenten dat het op het puntje van mijn tong ligt maar ik de woorden niet over mijn lippen krijg. Een zinnige verklaring heb ik er niet voor. Het enige dat opvalt is dat hoe verder de mensen van mij staan, hoe makkelijker het is om het te vertellen.

Ik besloot om op school over mijn serostatus te vertellen. De aanleiding was een les biologie waarin onze docente een zeer goede uitleg gaf over hiv, maar de studenten duidelijk niet kon boeien. Ik werd gewaarschuwd voor allerlei mogelijke reacties, maar mijn besluit stond vast.

Vorig jaar rond wereldaidsdag was het zo ver. Ik stond met knikkende knieën voor een volle aula. Het werd een zeer emotionele toespraak met zeer leuke reacties. Achteraf kreeg ik een overdonderend applaus en iedereen kijkt nog steeds op dezelfde manier naar me als voordien. Al die stress was dus voor niets geweest. Maar als ik dat achteraf bekijk, is dat in een studierichting als sociaal werk niet onlogisch.

Ik zou het zeker opnieuw doen, voor de halve kilo pralines die ik kreeg alleen al! Maar raar toch dat ik het voor zo’n grote groep zo makkelijk kon vertellen! Een vriendin die ik al 20 jaar ken, kreeg het pas enkele maanden geleden te horen van me. Zij vroeg waarom ik zo lang gewacht had. Ik weet het niet. Angst voor haar reactie, dat ze me zou uitsluiten, dat ik nooit peter zou worden van één van haar kinderen? Ik weet het echt niet. Uiteindelijk wist ik best dat ze goed zou reageren. Bovendien word ik peter van haar derde kindje en ik denk dat ze niet weet hoe blij ze me daarmee maakt. Dat is toch een bewijs voor mij dat mijn serostatus er niet toe doet. Maar dat neemt niet weg dat het moeilijk voor me blijft om er open over te zijn.

 

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

Deze getuigenis gaat over

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door