Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

© Katrijn Van Giel

Mijn geheim doorbreken

Maarten, 37 jaar

Hoe gewoner je er over doet, hoe gewoner de andere mensen er over doen.

Ik ben net terug van een lotgenotenweekend van Sensoa. Een half jaar geleden testte ik positief. De initiële shock is weggeëbd en mijn leven hervatte zich, maar ik was goed geworden in het doen alsof ik toch niet echt hiv-positief was. De confrontatie aangaan met andere hiv-plussers zou me wel even terug met beide voeten op de grond zetten: ‘Ik heet Maarten en ik ben al een half jaar seropositief.’ Meer moest je niet zeggen, ik kon het nu niet meer ontkennen. Ja, ik bén Maarten en ja, ik héb hiv. 

De verscheidenheid aan mensen viel er meteen op. Jong, ouder, man, vrouw, zwart, wit, zonder of met kinderen. Dat deed veel deugd. Vooral de ‘oude garde’ zoals ik ze noem, raakte me. De mensen die soms al langer mét hiv leven dan zónder. Zij zijn door het oog van de naald gekropen. Ik heb ze eens goed bekeken. Hopelijk hadden ze me niet in de gaten, want ik kan overdreven staren zeggen mijn vrienden. En wat zagen ze er goed uit! En wat had ik dat nodig. Mijn grootste angst is immers hoe ik eruit zal zien over 20-30 jaar.

Er was ook een grote en verscheiden groep ‘jonge garde’, mensen die nog niet zo heel lang geleden besmet zijn geworden. De oudste was al een eind in de 60, de jongste was begin de 20. Ieder die er op zijn of haar manier mee omging.

Wat me het meeste is bijgebleven van het weekend, is een dubbel gevoel. Hiv is een kloteziekte. Maar wat ik nog klotiger vind, is dat het een taboe is. Ik kan leven met een kloteziekte. Maar ik kan niet leven met een geheim. Eigenlijk doet dat besef me wel goed. Vandaar dat ik vol naïeve overmoed besloot dat ik het tegen jan en alleman wil gaan zeggen.

Vandaag heb ik het alvast tegen de laatste persoon op mijn werk gezegd. Letterlijk tussen de soep en de patatten. Ze moest even slikken, maar het is zoals ik dacht. Hoe gewoner je er zelf over doet, hoe gewoner de andere mensen er over doen. En dat is wat ik me voorgenomen heb. Ik ga er gewoon over doen. Of dat altijd zal lukken weet ik niet. Waarschijnlijk niet zelfs, maar ik wil wel mijn best doen. Want ik wil eigenlijk geen half jaar meer leven met leugens, laat staan de rest van mijn lange leven. Er rest me nu nog mijn broers in te lichten en de laatste van mijn vrienden. Ik ga het niet uitschreeuwen op de Meir in Antwerpen maar toch wel op de Meir van mijn vrienden.

 

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door