Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Katrijn Van Giel

Mijn eerste date na mijn hiv-diagnose

Maarten, 37 jaar

Anderhalf jaar lang twijfelen en angst.

Anderhalf jaar na de diagnose is het zover. Ik heb een date gehad! Anderhalf jaar lang twijfelen en angst. Hoe moet dat nou? Hoe moet ik nu andere mannen leren kennen? Wie zou er überhaupt nog met mij willen vrijen nu ik hiv heb? Dit is een date, oké, ik geef toe, het verliep via het internet. Hij schreef me aan en voor ik het goed en wel doorhad stond hij op mijn stoep. 

Ik wil absoluut dat hij weet dat ik hiv heb voordat ik met hem vrij. Zelf zou ik dat ook graag weten, in theorie dan toch. Nu moest het maar eens naar de praktijk omgezet worden. Een vriend van me had aangeraden om op de eerste date niet meteen in bed te duiken. We gingen iets drinken op een terrasje. Voor ik het wist namen we alweer afscheid van elkaar en vroeg hij: “Heb je morgen nog vakantie?” Dat had ik. “Leuk,” zei hij, “dan zien we elkaar morgen terug”. 

Hij was er vroeger dan verwacht. Ik stond onder de douche en gaat de bel. Ik doe open half verscholen achter de deur. Ik stuurde hem naar de living. ‘Ik ga nog even verder douchen’, zei ik. Ik geef toe, stiekem hoopte ik dat hij zou binnenkomen in de badkamer...  Hij zat braaf te wachten met een fles cava op de salontafel. We klonken, babbelden en lachten. We knuffelden, kusten… en al snel lag ik zijn rug te masseren in de slaapkamer. Even later masseerde hij mij. “HELP,” gierde het door mijn hoofd. Dit is plezant, dit is genieten. Voor ik het goed en wel besefte, greep hij naar de condooms. En ineens flitste het door mijn hoofd: dit is de grens! “Time out”, zei ik. Ik deed mijn bril terug op en zei: “Hoeveel ik hier ook van geniet, toch moet ik je eerst iets zeggen. Anderhalf jaar geleden is hiv bij mij vastgesteld. Ik vond dat je dat moest weten voordat we eventueel verder gaan.” Hij keek even op - ondertussen paraat met condoom rond - en vroeg gewoonweg: “Maar zo is het toch veilig?” “Euh ja, zo is het veilig”, zei ik. “Maar wil je niet eerst even praten of bekomen.” (Ik anders wel.) “Nee”, zei hij, “ik wil je neuken.” Ik kon mijn oren niet geloven. 

Omdat ik toch niet meer zo ontspannen was, ben ik met een excuus even naar het toilet gegaan. “Gebeurt dit echt?” dacht ik nog. Niet veel later lag ik alweer in bed. De rest moet ik je niet vertellen zeker? We hebben in ieder geval genoten. 

Soit, de spits is er af. Eerlijk daten met hiv is mogelijk! Wat een opluchting.

 

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door