Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Moeder vertelt over zoon met hivIngram

Door de jaren weegt hiv minder door

Josee, 61 jaar, moeder

Vroeger dacht ik elke dag aan hiv, nu vergeet ik het veel.

Ik heb een zoon en 2 dochters. Toen onze Wouter 15 jaar geleden zijn diagnose kreeg, stond mijn wereld stil. Dat klinkt heel erg zwaar maar dat was ook wel echt zo. Wouter studeerde in Leuven, zat op kot en gaf bloed. Hij kreeg een brief van het Rode Kruis waarin stond dat hij zich moest melden. Er was iets mis met zijn bloeduitslagen. Op dat moment begon de angst: wat is er mis? 

Alsof het gisteren was, zie ik hem nog thuis binnen komen na die afspraak. Ik was aan het afwassen (gek dat je dat blijft weten hé). Ik vroeg "en wat is er mis?" Waarop Wouter zei "ik heb hiv".  En ik "wat nu?” Waarop hij zei "en nu ga ik dood".  Dan sta je daar, je pakt elkaar vast en je weent. Want iets anders kan je op dat moment niet doen. Toen dacht ik ook echt 'mijn kind gaat dood'.

Diezelfde avond heb ik de huisarts gebeld, omdat ik met iemand moest praten. Toevallig was onze huisarts niet beschikbaar en kwam er een vervanger. Nu nog ben ik die mens dankbaar, hij nam de tijd om te luisteren. Hij gaf toe dat hij weinig tot niets over hiv wist, maar hij gaf mij wel de kans om te ventileren.

Heel vlug is Wouter met medicatie moeten starten en dat ging niet zo vlot. De ene keer had hij diarree, de andere keer was hij misselijk. Dan was hij weer heel erg moe. Altijd was er wel iets wat maakte dat ik dacht: nu gaat het fout, nu gaat hij zieker worden en sterven.

In het beging moest Wouter elke maand op controle en telkens weer was er dan die angst voor de resultaten. Aanvankelijk zagen we de virale lading stijgen en de CD4 cellen dalen. Met de jaren gebeurde het omgekeerde: de virale lading daalde in die mate dat ze ondertussen ondetecteerbaar is. De medicatie werd ook steeds minder, nu nog 2 pillen 2 keer per dag.

Na veel maanden hebben we besloten om dat virus ons leven niet te laten bepalen maar om terug te gaan leven ondanks dat virus. Ondertussen had ik ook Sensoa leren kennen. Praten met anderen die zelf seropositief zijn of met iemand die ook iemand met hiv kende, hielp mij. Ik voelde me niet meer alleen en kon altijd ergens met mijn vragen en zorgen terecht. 

Ondertussen zijn we bijna 15 jaar verder en toevallig ging Wouter vorige week op controle. Hij moet al lang niet meer elke maand gaan. Alles was goed met hem, de controles lijken nu een formaliteit. In het begin dacht ik elke dag aan hiv. Nu vergeet ik het vaker en vaker. Maar ik ben nog wel ongerust over wat de medicatie op lange termijn met zijn lichaam en geest zal doen. 

Wouter is zoveel meer dan seropositief. Hij is mijn zoon en toevallig is hij seropositief. Door de jaren is hiv minder gaan doorwegen. Er is dus zeker een toekomst na de diagnose en een kans op een gewoon leven zoals iedereen.

Andere getuigenissen

Weekend voor mensen met hiv

Inge, vrijwilliger van Sensoa

Openhartige groepsgesprekken, vrijuit praten, het samenhorigheidsgevoel, de verbondenheid geeft telkens weer energie.Naar de getuigenis

Nathalie praat over hiv en kinderen krijgen

Nathalie, 36 jaar

Je kan kinderen krijgen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door