Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Mama-vertelt-over-seropositieve-zoonSensoa

We hebben de hiv-diagnose samen verwerkt

Evelyne, heeft zoon met hiv

Ik denk dat je het toch altijd aan iemand moet kunnen vertellen als je hiv hebt.

Haal hiv uit de kast. Let's bring HIV out of the closet.

Dat mijn zoon Thierry homo is, had ik van jongs af aan gezien. Er is een grote variëteit onder homo’s, van madammen met sacochen tot leermannen met moto’s. Thierry zit daar ergens tussen in. Hij heeft mij ooit eens gevraagd “Mama, als ik mijn mond hou en stil sta, lijk ik dan niet op een hetero?” Maar hij staat nooit stil en zwijgen doet hij ook niet veel.

Ik heb de openheid over homoseksualiteit sterk zien evolueren 

Toen hij brutaalweg eruit flapte dat hij homo is –hij was 16 of 17– schrok ik toch. Ik was bezorgd. Wat zal hij op zijn weg krijgen? Zal hij het nu moeilijker hebben? Het was midden jaren ’80. Dat was toch wat anders dan nu. Ik heb de openheid sterk zien evolueren. In de jaren ’60 was homo zijn nog onbespreekbaar. Je wist dat er homo’s bestonden, maar ik had geen idee waar die mensen samen kwamen. Ze leken achter het behang te verdwijnen. Later wist ik wel van een aantal gelegenheden in ’t Stad.

We hebben de hiv-diagnose samen verwerkt

Thierry is eind 2004 geïnfecteerd geraakt. Kort daarna had hij een keelontsteking die niet overging. Uiteindelijk besloot hij zijn amandelen te laten knippen. Vlak voor zijn operatie komt een arts de kamer binnen met de resultaten van het bloedonderzoek. Hij zegt hem vlakaf dat hij seropositief is. En meteen daarna weer weg. Dat was natuurlijk een enorme klap. Vlak daarna kwam ik zijn kamer binnen, ik wist het dus ook meteen.

We hebben het nieuws samen verwerkt, zou je kunnen zeggen. We hebben het allebei stapsgewijs verteld aan vrienden. Eerst in directe kring natuurlijk. Ik vond niet dat Thierry zich voor iemand moest inhouden, niet toen hij me vertelde dat hij homo is en ook niet wat betreft hiv. Je moet het ook niet in de gazet zetten, natuurlijk. Al heeft hij dat wel gedaan door mee te werken aan dat tv-programma. Maar dat kan ook geen kwaad. Soms mag je wel eens je nek uitsteken.

Er is altijd iemand aan wie je het kan vertellen

Ik denk dat je het toch altijd aan iemand moet kunnen vertellen als je hiv hebt. Er is altijd iemand aan wie je het kan vertellen. Als je niemand in vertrouwen neemt, heb je een triestig leven, vind ik. En van zodra je het aan één iemand kan vertellen, zal het al een stuk eenvoudiger zijn bij de volgende. Het kan natuurlijk altijd dat iemand slecht reageert. Ook als je je coming-out doet. Maar dan weet je meteen wat die mensen waard zijn.

Andere getuigenissen

Twintigers getuigen: "Haal hiv uit de kast"

Wim, 29 jaar en Dylan, 22 jaar

Want het is en blijft nog altijd een taboeNaar de getuigenis

De grootste schrik is afgewezen worden omwille van hiv

Pascal, 37 jaar

Je selecteert de mensen aan wie je het zegt. Je kiest wie je best kan vertrouwen.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door