Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

De grootste schrik is afgewezen worden omwille van hiv

Pascal, 37 jaar

Je selecteert de mensen aan wie je het zegt. Je kiest wie je best kan vertrouwen.

Haal hiv uit de kast. Let's bring HIV out of the closet.

Mijn coming-out verliep allesbehalve gemakkelijk. Ik was 13 toen ik begon te vermoeden dat ik op mannen val. Het heeft geduurd tot mijn 25ste voor ik het zelf thuis vertelde. Religie heeft altijd een sterke rol gespeeld in mijn familie. 

Online contact

Toen ik 19 was, ontdekte ik het internet en legde ik online contact met een Amerikaanse man. Door de afstand kon ik voor het eerst open over mijn homoseksualiteit praten. Op een bepaald moment heeft mijn vader mijn computer gekraakt en enkele van mijn e-mails laten lezen aan mijn moeder. Zij was zwaar gechoqueerd. Dat was een moeilijke tijd en mijn vertrouwen was volledig gebroken. 

Ze speelden in op mijn angsten

Mijn ouders hebben me ingeprent om het aan niemand te vertellen. Ze speelden in op mijn angsten. Ik zou vrienden verliezen en problemen krijgen op mijn werk. Ik durfde daar niet tegen in gaan en zat opnieuw in de kast. Er is nooit een warme band geweest thuis en over onderwerpen zoals seks werd nooit gepraat. Ik voelde me wereldvreemd toen en ging weinig uit. Al mijn vrienden hadden een lief. Mijn grootste schrik was dat mensen zouden roddelen dat ik ‘abnormaal’ was, wanneer ik op mijn 24 nog geen lief had. Ik wist dat ik op mannen viel maar ik wilde ook niet doen alsof en spelen met de gevoelens van een meisje. Een getrouwde homo, dat was wel het laatste wat ik wilde zijn. Naarmate ik de 24 naderde, ging ik me meer isoleren.

Andere homo’s leren kennen, relativeerde mijn eigen situatie

Uiteindelijk nam ik contact op met een holebi-jongerengroep uit Gent. Daar heb ik enorm veel aan gehad. Je krijgt adviezen en concrete tips. Ik hoorde de verhalen over coming-out van anderen. Door al dat praten en denken beland je in een flow. Je eigen coming-out wordt evidenter. Voor mijn coming-out was ik heel angstig. De positieve reacties nadien bleken een enorme bevrijding. Andere homo’s leren kennen heeft er ook voor gezorgd dat ik mijn eigen situatie meer ben gaan relativeren.

Mijn familie weet nog steeds niet dat ik hiv heb 

Ik weet sedert twee jaar dat ik hiv heb. De diagnose was een zware klap. Ik voelde me toen heel klein en kwetsbaar. Ik ben dan ook even gecrasht. Via internet vond ik Sensoa, die me fantastisch opvang bood. Mijn familie weet nog steeds niet dat ik hiv heb. Mijn moeder heeft zware gezondheidsproblemen en piekert vaak over de dood. Het zou haar belasten als ik haar nu vertel dat ik hiv heb.

De grootste schrik is afgewezen worden

Enkele vrienden en collega’s weten het. Je selecteert natuurlijk de mensen aan wie je het zegt. Je kiest wie je best kan vertrouwen. Maar het blijft toch een sprong in het duister, waarvan je de gevolgen nooit helemaal kan inschatten. De grootste schrik is afgewezen worden. Dat is ook de angst die je in de kast houdt als homo. Om uit die negatieve spiraal te stappen, moet je aanvaarden dat je afgewezen kan worden. Dat is niet gemakkelijk. Je moet er assertief genoeg voor zijn om dat te kunnen.

Net als bij homo zijn, is hiv iets waarover je leert te praten

Ik heb zelf vaak de vergelijking gemaakt tussen uit de kast als homo en met hiv. Vooraf heb je een beperkt referentiekader en weinig rolmodellen. Je kan niet eisen dat de ander het niet doorvertelt. Anders zadel je hen op met een geheim. Net als bij homo zijn, is hiv iets waarover je leert te praten.

Ik heb veel gehad aan het internet om hiv een plaats te geven

Je staat er niet alleen voor. Dat is belangrijk om weten. Anders barst vroeg of laat de bom. Het was confronterend om andere mannen met hiv te leren kennen. Maar het bevestigde me dat je een gezond en normaal leven kan leiden met hiv. Nog een gelijkenis met homo zijn: ik heb veel gehad aan het internet om mijn hiv een plaats te geven, onder meer door de vlog ‘The Poz+ Life of Patrick’ op YouTube.”

Andere getuigenissen

Coming out: over homo zijn en hiv hebben

Geert, 44 jaar

Ik vond het noodzakelijk om te kunnen vertellen dat ik hiv heb.Naar de getuigenis

We hebben de hiv-diagnose samen verwerkt

Evelyne, heeft zoon met hiv

Ik denk dat je het toch altijd aan iemand moet kunnen vertellen als je hiv hebt.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door