Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

U bent hier

Coming out: over homo zijn en hiv hebben

Geert, 44 jaar

Ik vond het noodzakelijk om te kunnen vertellen dat ik hiv heb.

Haal hiv uit de kast. Let's bring HIV out of the closet.

Vooraf was ik erg bang voor mijn coming-out thuis. Meer dan nodig, bleek achteraf. Ik was toen 18. Dat is 25 jaar geleden, toch nog een andere tijd qua aanvaarding van homoseksualiteit dan nu. 

Ik heb twee jaar getwijfeld

Ik heb twee jaar getwijfeld voor ik zeker was dat ik homo ben. Dat was een sombere periode, waarin ik voelde dat er iets niet klopte met mij, zonder dat ik kon verwoorden of plaatsen. 

Dan kunnen we samen jongens checken

Mijn moeder was fan van Bart Kaëll en zei eens “Hij is dan misschien wel zó, maar hij is toch een verzorgde man.” Tot daar mijn rolmodellen. Tegen mijn beste vriendin flapte ik er op een moment uit dat ik misschien wel homo ben. Ze reageerde met: “Dan kunnen we samen jongens checken” en daar moesten we keihard om lachen. Ik had uiteindelijk wel het gevoel dat het mee zou vallen om het te zeggen.

Achteraf gezien had ik veel meer angst dan nodig was

Toch vond ik het altijd erg lastig om erover te beginnen. Het was telkens een enorm emotioneel moment. Mijn moeder heeft het nieuws gewoon geïncasseerd, zonder er veel over te zeggen. Mijn vader kon er slechter mee om. Dat liet hij een paar jaar lang regelmatig blijken, tot mijn moeder hem duidelijk maakte dat haar geduld met hem op aan het geraken was. Met de zussen liep dat een stuk vlotter. Uiteindelijk zijn zij al een andere generatie. Achteraf gezien had ik veel meer angst dan nodig was. Ik kreeg enkel positieve reacties. Nadien werd de relatie met de mensen aan wie ik het vertelde ook beter. Ze stonden nu dichter bij mij. 

Mijn vriend heeft me na mijn hiv-diagnose enorm gesteund 

Vertellen dat ik hiv heb voelde aan als een tweede coming-out. Ik heb mijn diagnose gekregen toen ik 21 was, een paar jaar nadat ik mijn ouders had verteld dat ik homo ben. Ik heb mijn diagnose twee jaar thuis verzwegen. Gelukkig had ik toen een relatie. Ik moet besmet zijn voor we mekaar leerden kennen.

Mijn vriend heeft me na mijn diagnose enorm gesteund. We hebben ons samen geïnformeerd. Meteen nadat ik het hem verteld had, hebben we allebei ook een goede vriend ingelicht We voelden instinctief aan dat dit iets was dat te groot was voor onze relatie. We moesten de druk van onze schouders nemen. Zijn ouders wisten het ook al snel, en die hebben me altijd aanvaard. Er zijn nooit verwijten uitgesproken. Op dat vlak ben ik met mijn gat in de boter gevallen.

Toen ik die tweede keer uit de kast kwam, stond ik sterker

Nadien ben ik stelselmatig anderen beginnen inlichten, vrienden, collega’s. Telkens bleek achteraf dat ik niets te vrezen had. Met mijn ouders bleef het moeilijk. Omdat ik zoiets had van 'Nu dat ook nog'. Ik schaamde me. Maar toen ik die tweede keer uit de kast kwam, stond ik sterker dan bij mijn coming-out als homo. Alsof ik al eens geoefend had.

Met de huidige medicatie kan je hiv onder controle houden

Ik vond het noodzakelijk om te kunnen vertellen dat ik hiv heb. Ik kon het ook niet verbergen. Het was 1996 en hiv was nog een dodelijke ziekte. De arts die me mijn diagnose gaf zei me vlakaf dat ik nog tien jaar had. Zoiets kan je niet geheim houden. Ik begrijp dat de kaarten anders liggen voor mensen die vandaag hun diagnose krijgen. Met de huidige medicatie kan je hiv onder controle houden en ben je perfect gezond. Ik begrijp mannen die redeneren: ik neem dagelijks mijn pillen en verder is er niets aan de hand, waarom zou ik aan anderen moeten vertellen dat ik hiv heb. Maar als er iets niet helemaal in de haak is, heb je niemand bij wie je terechtkan.

Contacten met lotgenoten zijn erg verrijkend geweest

Doordat ik een relatie had en goed werd opgevangen door mijn vriend, had ik aanvankelijk weinig behoefte om andere mensen met hiv te ontmoeten. Door vrijwilligerswerk te doen bij hiv-verenigingen heb ik toch veel anderen leren kennen. Sommigen zijn goede vrienden geworden. Contacten met lotgenoten zijn voor mij erg verrijkend geweest.

Andere getuigenissen

Twintigers getuigen: "Haal hiv uit de kast"

Wim, 29 jaar en Dylan, 22 jaar

Want het is en blijft nog altijd een taboeNaar de getuigenis

De grootste schrik is afgewezen worden omwille van hiv

Pascal, 37 jaar

Je selecteert de mensen aan wie je het zegt. Je kiest wie je best kan vertrouwen.Naar de getuigenis

levenmethiv.be werd mee mogelijk gemaakt door